Poznaj stanowisko organów podatkowych w sprawie metod ustalenia przez jednostkę budżetową kwoty podatku VAT podlegającego odliczeniu – Biuletyn Finanse Publiczne

W przypadku, gdy uczelnia wyższa wykorzystuje część powierzchni budynku pod wynajem punktu gastronomicznego oraz ksero, najwłaściwszą metodą ustalenia kwoty podatku podlegającego odliczeniu jest zastosowanie tzw. klucza powierzchniowego obiektu - interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 30 czerwca 2009 r. (sygn. IPPP1/443-411/09-4/AW)

Na gruncie przepisów art. 90 ustawy o VAT, przy ustalaniu metod ustalania zakresu prawa do odliczenia, pierwszeństwo ma metoda oparta o wyodrębnienie kwot podatku dotyczących czynności opodatkowanych. W praktyce wątpliwości budzi możliwość dokonywania takiego wyodrębnienia w oparciu o tzw. „klucz powierzchniowy”, tj. w oparciu o  powierzchnię wykorzystywaną do wykonywania czynności opodatkowanych.
Z pytaniem w tej kwestii wystąpiła do organów podatkowych jedna z polskich uczelni wyższych. Uczelnia ta rozważała możliwość rozliczania podatku naliczonego właśnie w oparciu o klucz powierzchniowy - proporcję wynikającą z powierzchni przeznaczonej pod wynajem punktu gastronomicznego oraz ksero (czynności opodatkowane, w związku z którymi przysługiwałoby prawo do odliczenia) do ogólnej powierzchni każdego budynku. W  odpowiedzi na to pytanie Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z dnia 30 czerwca 2009 r. (sygn. IPPP1/443-411/09-4/AW) wyjaśnił, że „sposób wyodrębnienia kwot podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną z podatku musi mieć charakter obiektywny, determinowany okolicznościami konkretnej sprawy. Zatem o dopuszczalności stosowania metody rozliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną i  zwolnioną w żadnym razie nie mogą decydować względy natury pragmatycznej czy też celowościowej. Zatem jeśli nawet podatnikowi byłoby wygodniej posługiwać się proporcją, o której mowa w art. 90 ust. 2 ustawy, to zawsze powinien przede wszystkim poszukiwać możliwości wyodrębnienia kwot podatku”. W konsekwencji organ podatkowy uznał, że w omawianej sytuacji „najbardziej właściwą metodą ustalenia podatku podlegającego odliczeniu jest zastosowanie klucza powierzchniowego obiektu, gdyż umożliwi to alokację podatku wg powierzchni wykorzystywanej do czynności opodatkowanych oraz czynności, w związku którymi nie przysługuje prawo do odliczenia”.

Podstawa prawna:

• Art. 86 ust. 1 oraz art. 90 ustawy z dnia 11  marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze. zm.