Orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej z dnia z dnia 23 listopada 2006 r. Sygn. akt DFP-RKO-530-11/06 – Biuletyn Finanse Publiczne

ORZECZENIE
Regionalnej Komisji Orzekającej
z dnia 23 listopada 2006 r.
Sygn. akt DFP-RKO-530-11/06

Na podstawie art. 51, art. 24 ust. 1, art. 31  ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o  odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz.U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114, z późn. zm. Regionalna Komisja Orzekająca w Sprawach o  Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy RIO w B. w składzie:

Przewodniczący: Joanna Salachna
Członkowie: Anna Ostrowska
Helena Pogorzelska
Protokolant: Joanna Urbańska

Po rozpatrzeniu w dniach 19 października i 23 listopada 2006 r., przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych Barbary Sieńczyło, sprawy:
Dariusza S. – pełniącego w dacie popełnienia zarzucanego czynu funkcję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków

obwinionego o

nieumyślne naruszenie dyscypliny finansów publicznych wypełniające w czasie jego popełnienia znamiona czynu określonego w  art. 138 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 15, poz. 148 ze zm.), a obecnie art. 7 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2005 r Nr 14 poz. 114 ze zm.) poprzez to że:

wbrew zasadzie określonej art. 20 ust. 1  ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), a w dacie popełnienia zarzucanego czynu zawartej w art. 18 ust. 1  powołanej wyżej ustawy z dnia 28 listopada 1998 r. o finansach publicznych, przeznaczył w 2005 roku dochody państwowej jednostki budżetowej – Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w B., w kwocie 42.389,46 zł należne Skarbowi Państwa z  tytułu opłat eksploatacyjnych za udostępnienie pomieszczeń, na wydatki ponoszone w tej jednostce.
Po zapoznaniu się z wnioskiem o ukaranie złożonym przez Zastępcę Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych oraz dowodami zgromadzonymi w toku postępowania

orzeka:

1. Dariusz S. nieumyślnie naruszył dyscyplinę finansów publicznych poprzez przeznaczenie, wbrew postanowieniom art. 20 ust. 1  ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.), a w dacie popełnienia zarzucanego czynu – art. 18 ust. 1 ustawy z  dnia 28 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 15, poz. 148 ze zm.), dochodów uzyskanych przez kierowaną przez niego jednostką budżetową – Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w B. – w kwocie 42.389,46 zł na  wydatki tej jednostki, tj. popełnił nieumyślnie naruszenie dyscypliny finansów publicznych określone w art. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2004 r. o  odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114 ze zm.), i wymierza karę nagany.
2. Obciąża Dariusza S. kosztami postępowania na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 197,72 zł.

Pouczenie

Od niniejszego orzeczenia, w terminie 14 dni od daty jego otrzymania, stronom przysługuje prawo wniesienia odwołania, za  pośrednictwem tutejszej Komisji, do Głównej Komisji Orzekającej w sprawach o  naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

UZASADNIENIE

W dniu 31 lipca 2006 r. Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych przy RIO w B. złożył do Regionalnej Komisji Orzekającej w  sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w B. wniosek o ukaranie (sygn. DFP-Rz-520-18/06) karą upomnienia Dariusza S. pełniącego w dacie popełnienia naruszenia funkcję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków za naruszenie dyscypliny finansów publicznych z art. 7  ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 114 ze zm.).
Z uzasadnienia wniosku o ukaranie wynika, że przeprowadzona kontrola NIK wykazała nieprawidłowości polegające na  przeznaczeniu w 2005 r. dochodów państwowej jednostki budżetowej – Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, należnych Skarbowi Państwa z tytułu opłat eksploatacyjnych za udostępnienie pomieszczeń w siedzibie Urzędu na wydatki ponoszone w tej jednostce. Według wyliczeń dokonanych w Urzędzie łączne koszty eksploatacji związane z budynkiem Urzędu za rok 2005 wyniosły 90.439,57 zł. Tymczasem opłaty eksploatacyjne za ten sam okres, wniesione przez użytkujących pomieszczenia zamknęły się kwotą 106.568,16 zł. Uiszczone opłaty eksploatacyjne zostały zaksięgowane na zwrot poniesionych wydatków.
Z ustaleń kontroli wynikało, iż w 2005 r. na  podstawie zawartych umów wynajmowano lub użyczano 6-ciu podmiotom zewnętrznym pomieszczenia znajdujące się w siedzibie Urzędu. Przy tym, od czterech najemców pobierano czynsz w wysokości 1,50 zł/m2, a od wszystkich 6-ciu podmiotów – zróżnicowane opłaty eksploatacyjne w wysokości od 6,75 zł/m2 do 15 zł/m2, podczas gdy faktyczne koszty eksploatacji pomieszczeń kształtowały się na  poziomie średniej stawki 5,97 zł/m2. Rzecznik przywołał także wyjaśnienia obwinionego, z których wynika, że Pan Dariusz S. ze swojej strony interesował się tylko, czy pobierane opłaty pokrywają ponoszone koszty i każdorazowo otrzymywał zapewnienia Głównej Księgowej; że wszystko jest w porządku, co z mocy art. 28a pkt 1 ustawy o finansach publicznych z 1998 r. i art. 44 pkt 1  nowej ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) świadczy o niewykazaniu należytej staranności, by posiąść świadomość o podstawowych zasadach gospodarki finansowej, które odnoszą się do  państwowych jednostek budżetowych.

Na podstawie art. 113 i 114 ust. 1 ustawy z  dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, Przewodniczący Regionalnej Komisji Orzekającej w sprawach o  naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy RIO w B. zarządził w dniu 9  sierpnia 2006 r. doręczenie odpisu wniosku obwinionemu i skierowaniu sprawy na  rozprawę.

Na rozprawie w dniach 19 października oraz 23  listopada 2006 r. Komisja zważyła, co następuje:

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – głównie z zawiadomienia NIK oraz przesłanych Komisji uwierzytelnionych kopii umów z użytkownikami pomieszczeń Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków – bezspornie ustalono, iż w roku 2005 państwowa jednostka budżetowa kierowana przez Obwinionego Dariusza S. z tytułu pobieranych opłat eksploatacyjnych uzyskała dochody, niestanowiące zwrotu rzeczywiście poniesionych przez jednostkę kosztów, w kwocie 42.389,46 zł. Wpływy te zgodnie z dyspozycją obowiązującego w tym czasie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26  listopada 1998 r. o finansach publicznych, a obecnie – art. 20 ust. 1 ustawy z  dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, jako niestanowiące źródła zasilania rachunku dochodów własnych Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, winny być odprowadzone na rzecz Skarbu Państwa. Nie zostały one jednak przekazane na stosowny rachunek budżetu, stąd też stwierdzić należy, iż zostały one wykorzystane (wydatkowane) przez kierowaną przez Obwinionego jednostkę (brak jest dowodów świadczących o ich przekazaniu).

Dariusz S. nie negując zaistnienia powyżej opisanej sytuacji wyjaśnił, iż w trakcie roku 2005 nie było możliwym ustalenie, że występuje nadwyżka pobieranych opłat eksploatacyjnych za udostępniane pomieszczenia nad rzeczywiście ponoszone przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków koszty eksploatacyjne, bowiem nie wynikało to ze sporządzanych miesięcznych sprawozdań. Zmiana wysokości kosztów spowodowana była m.in. poczynionymi nakładami (dokonano wymiany okien i remontu dachu), niemniej jednak biorąc pod uwagę realne koszty, nic nie wskazywało na to, iż w tym roku (2005) zajdzie jakaś zmiana w tym zakresie.

Komisja stwierdziła rozbieżności pomiędzy pisemnymi wyjaśnieniami złożonymi przez Obwinionego w trakcie postępowania przed Rzecznikiem a wyjaśnieniami ustnymi, składanymi podczas rozprawy. Zgodnie z tymi pierwszymi, Dariusz S. interesował się wyłącznie tym „(...) czy pobierane opłaty pokrywają ponoszone koszty (...)”, i na pytania w tym zakresie kierowane do głównej księgowej otrzymywał zapewnienia, że „wszystko jest w  porządku” (pisemne wyjaśnienia z dnia 12 lipca 2006 r.– w zał. do akt). Zatem należałoby stwierdzić, iż Obwiniony nie dokonywał żadnej analizy dokumentów służących do kalkulacji i rozliczeń pobieranych opłat eksploatacyjnych. Natomiast z ustnych wyjaśnień wynikałoby, iż Dariusz S. badał pod tym kątem sporządzane co miesiąc przez jednostkę sprawozdania. Obwiniony ustosunkowując się do wskazanych rozbieżności stwierdził, że z miesięcznych faktur, które były rozliczane nie wynikało „nic niepokojącego”.

Komisja dokonując oceny okoliczności popełnienia zarzucanego Obwinionemu czynu, stwierdziła, że brak jest dowodów, które wskazywałyby na to, iż Dariusz S. umyślnie zaniechał odprowadzenia nadwyżki wpływów uzyskanych przez kierowaną przez niego jednostkę z tytułu pobierania opłat eksploatacyjnych. Niemniej jednak postępowanie Obwinionego wskazuje na to, iż nie zachował on wymaganej od niego jako kierownika jednostki sektora finansów publicznych ostrożności. Za takim twierdzeniem przemawiają następujące argumenty. Ze sporządzanych przez jednostki budżetowe sprawozdań wynikają kwoty rzeczywiście poniesionych w danych okresach kosztów. Skoro zatem możliwe było ich ustalenie (także w oparciu o otrzymywane przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków faktury), to należało porównać ich wielkości, przy zastosowaniu oczywiście odpowiedniej kalkulacji, do wysokości pobieranych od  poszczególnych użytkowników pomieszczeń opłat z tego tytułu. Wykonanie powyższych operacji, zdaniem Komisji, było możliwe i nie nastręczało większych trudności. Natomiast ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, iż Obwiniony nie dokonywał ani nie zlecał sporządzenia tego rodzaju kalkulacji, choć powinien był to robić. Ponadto, stwierdzić należy, iż Dariusz S. miał pełną świadomość co do konieczności odprowadzania dochodów (lub „ich nadwyżek”) uzyskiwanych przez jednostkę na rzecz Skarbu Państwa, o czyni świadczą choćby dane zawarte w informacji o wykonaniu zadań oraz dochodów i wydatków za trzy kwartały roku 2005, przesłanej Urzędowi Wojewódzkiemu (w zał. do akt). Konkludując, stwierdzić trzeba, iż Dariusz S. nie dokonując bieżącej analizy ponoszonych przez kierowaną przez niego jednostkę kosztów eksploatacyjnych i  porównania pobieranych od użytkowników pomieszczeń opłat z tego tytułu co  najmniej mógł przewidzieć zaistnienie sytuacji, w której suma pobranych (a ustalonych ryczałtowo) od użytkowników wpływów nie będzie równa odpowiednio wyliczonej kwocie poniesionych z tego tytułu kosztów.

Komisja wymierzając karę, miała na względzie okoliczności popełnienia czynu, a w szczególności brak podejmowania przez Obwinionego działań zmierzających do weryfikacji prawidłowości pobieranych od  użytkowników pomieszczeń jednostki kwot – tytułem zwrotu opłat eksploatacyjnych oraz wcześniejszą karalność Dariusza S. za naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w  sentencji.